Μέσα από τις διαμεσολαβήσεις άρχισα να αντιλαμβάνομαι όλο και πιο πολύ πως αυτός που συμπονά, αυτός που αγαπά αληθινά έχει μάθει ν’ακούει. Να αφήνει τον συν+άνθρωπό του, τον ‘άλλο’, να εκφραστεί. Αποδέχεται πως ο συνομιλητής του έχει τη δική του πραγματικότητα: τον δικό του κόσμο.
Όσο αντικειμενικά ξεκάθαρο κι αν φαίνεται ότι είναι κάτι (μια αλήθεια, ένα γεγονός, ένα συναίσθημα), ο κάθε άνθρωπος θ’αντλήσει από τον δικό του κόσμο τα βιώματά του για να εξηγήσει αυτό που βλέπει απ΄το παράθυρο των ματιών του.
Είμαστε διαφορετικοί. Αν μπορώ να σε αποδεχτώ όπως είσαι πραγματικά, τότε έχω πλατύνει μέσα μου την πιθανότητα της αγάπης: που στην ουσία της είναι μια γεμάτη σεβασμό αγκαλιά.
υγ: Ο πίνακας είναι της αγαπημένης καλλιτέχνιδος Jean Bessette.
