Λατρεύω τις ιστορίες με τους πρωταγωνιστές που είναι ‘underdogs’. Το ίδιο και τις ιστορίες που κόντρα στις εξελίξεις, στα γεγονότα τελικά νικάει το καλό, η αγάπη. Τις ιστορίες που κόντρα στα πάντα έχουν τέλος καλό.
Αυτό το ζω πλέον μέσα απ’τις διαμεσολαβήσεις του γραφείου. Και νιώθω τόσο ευλογημένος που έχω έναν τέτοιο ρόλο: του διαμεσολαβητή. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να μάθουμε ν’ακούμε. Να αντιλαμβανόμαστε τη θέση του άλλου. Να ‘μπαίνουμε στα παπούτσια του’, που λέει κι η σοφή λαϊκή ρήση.
Διεξάγοντας πρόσφατα 2-3 υποθέσεις διαμεσολάβησης του οικογενειακού δικαίου, αυτό ακριβώς συνειδητοποίησα: ότι κόντρα στη λογική των πραγμάτων, τα μέρη κατάφεραν για μια στιγμή ν’αφήσουν τις ‘πανοπλίες’ τους στην άκρη. Άφησαν μια χαραμάδα φωτός να φωτίσει τις εσώκλειστες (και γεμάτες αρνητικά συναισθήματα) θέσεις τους.
Αυτό το φως ήταν που γέννησε, εν τέλει, την ελπίδα. Κι αυτή η ελπίδα ήταν που κατάφερε και τους φώτισε.
Ναι. Η συμφωνία τους μοιάζει πολύ με λουλούδι που κατάφερε ν’ανθίσει στην απόκοσμη άκρη του γκρεμού των σχέσεων τους.
