Με ρώτησε ένας καλός φίλος γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ οι διαμεσολαβήσεις…
Νομίζω πως ένα απ’τα πιο έντονα (σχεδόν στο μεθόριο του εφικτού) χαρακτηριστικά που κάνουν την διαδικασία της διαμεσολάβησης τόσο ουσιαστική είναι η απόθεση όλων των προσωπείων.
Στις κατ’ιδίαν συναντήσεις με τα μέρη, βλέπεις, εν τέλει, μετά από κοπιαστική προσπάθεια, την αλήθεια του κάθε ανθρώπου. Ή τουλάχιστον σημαντικό τμήμα της. Κι αυτό είναι που απελευθερώνει και ξεκλειδώνει τις ψυχές. Και ανοίγει τον δρόμο για ουσιαστικό διάλογο. Και που, συνήθως, είναι ο θεμέλιος λίθος μιας συμφωνίας.
